ПОЕЗИЈА ОД ФИЛИП ДИМКОСКИ ОБЈАВЕНА НА СРПСКИ, АНГЛИСКИ И ФРАНЦУСКИ ЈАЗИК

Малку моја поезија на српски, на англиски јазик и на француски јазик на овој портал. Благодарност за објавата на пријателите Дијана Ухерек Стевановиќ од Србија и Абдалах Гашми од Тунис...Поезијата на српски ја препеаа Александар Димкоски и Снежана Алексиќ Станојловиќ, а на англиски и на француски Абдалах Гашми.
Пријатно читање!

http://thejasmincollors.com/?p=2162&fbclid=IwAR3Dtp0Psx57so3-T0s_9fTFUru1SFuzrppCPclYhpT2Y5XjKxlS81DdgX8

LICENTIA POETCA со Зденка Валент Белиќ: ШТО ЗНАЕМЕ НИЕ ВООПШТО?

Почитувани читатели на рубриката Licentia poetica на порталот КулАрт.Мк,

Заради технички проблеми на порталот КулАрт.Мк, а додека истите не се надминат,
рубриката Licentia poetica ќе продолжи еднаш неделно да претставува по еден поет од Балканот на обој блог.Во меѓувреме и сите претходно објавени поети во рубриката ќе бидат објавени на блогот.

Ви го честитаме денешниот Светски ден на поезијата со стиховите  на поетесата Зденка Валент Белиќ од Нови Сад, Србија. За препевот и се заблагодаруваме на поетесата Снежана Алексиќ Станојловиќ.
Уредник на рубриката:Филип Димкоски

Зденка Валент Белиќ (1975) е поетеса и уредничка на списанието за книжевност и култура Нов живот (Nový život). Дипломирала словачки јазик и книжевност. Работела во Градската библиотека во Нови Сад, а од 2013 година работи во Покраинската влада. Активно се занимава со уметнички превод од словачки и од чешки јазик. За својата преведувачка дејност добитничка е на наградите  „Павел Орсаг Хвездослав“(2012), која ја доделува Асоцијацијата на здруженјата на писатели на Словачка и  „Превод на годината“ (2016) која ја доделува Друштвото на книжевници на Војводина. За поезија два пати ја добила наградата „Rozlety“ (1994 и 1997) а добитничка е и на прва награда на фестивалот „Gerbocova literarna Snina“(2017).  Авторка е на книгата „Имигранти во Вавилонската кула“ (Завод за култура, 2017) која е објавена и на словачки јазик во 2018. Членка е на Друштвото на книжевници на Војводина (Нови Сад), Клубот на независни писатели (Братислава), Здружението на уметнички преведувачи на Србија (Белград) и Друштвото на новосадски писатели (Нови Сад).Пишува поезија, есеи, проза и книжевна критика. Објавува во Србија и во Словачка.

НОЌТА  НА  ПОМПЕЈСКИОТ  ОГАН

Дали заспаните да се будат

или да се бдее над молчењето?

Штурците ги оставиjа гудалата и со мрсните

букви ги испишуваат сметките.

Тескоба се вовлекува меѓу камeњаta

и карпаta како острица на амен

o камен загребала.

Завива страв со писокот вијугав,

со немиот жар чадат серпентини.

Страста испарува...

Неиздржлива е смрдеата на изгорените желби.

На џагорот вратот му е  заклан,

a во огледалото – само плосната темница

заробена од кој знае кога

како илјадагодишниот пепел во помпејската печка.

Дал’ да дувнеш во тескобата на дланка?

Во раскошната глава на глуварчето?

Во сонот

со синото небо?

Дал’ да дувнеш или здивот да го сокриеш? 

И да бдееш над молчењето?

Само жарче што ги сотрува наивните инсекти

се слуша уште како цврчи.

Нашиот бешумен сон

наскоро ќе биде празен.

Стравот ни ја распарува надежта на денот 

и верата во синилото

под капаците на заробеното помпејско момче,

Недопреното.

РАЗДЕЛБА

Ме даруваш со разбирливото молчење.

Се накривиле деновите под неговото траење.                                          

градбата е накривена,

сега веќе знам дека ќе падне.

Не, онака величенствено, во оган како Нотр дам,

Туку како истрошена  колиба,                                                                  

чиј кров немо клекнува под сопствените темели.

Секогаш кога нешто ќе ти падне на прсти, тогаш боли,

подскокнуваш на другата нога и во себе пцуеш.

Секогаш кога нешто ќе ти падне

се фаќаш за градите и го запираш урликот.

Човек умее да зборува само на својот јазик

иако не е сосема сигурно дека и  него го разбира

и дека сосема знае што кажал.

Ние двајцата (како звучи свечено ова!)

долго веќе молчиме на мајчините јазици

згледани во подот.

Некогаш сме се гледале во очите.

Вавилонците околу нас ја артикулираат својата беда,

Капнува дреновина по патот.

Устите се отвораат и ја цедат љубезноста

во која нема да се удави

нивната злоба.

Kaко во немиот филм

гестакулираат и се разминуваат.                                                                 

Го впивам нашиот нем разговор,

затоа што  единствено него го разбирам.

Кажаното ќе ме препознае каде и да тргнам.

 AПОКРИФИ

ЖЕНАТА НА ЛОТ

Што знаеме ние

за чиј поглед се свртела таа

бегајќи од пламените јазици на Содома?

Oд чиј притисок oжеднела

возбудена како кога од високата карпа

со сета силина ќе скокнеш

во млако море

a тоа благодарно ги раскрилува рацете и

ја пушта жедна да се нурне во него.

Пења им шишти околу ушите,

Брановите ги фрлаат, ги вртат

Итаат во височините, a потоа оддеднаш понираат во солена утроба  

на битието.

Ќе ја растураше сласта наоколу како

искината ниска од бисери

од хукот на свилената вода,

што од устата лековито извира.

Затегнувањето на залепената коса обвиткана

околу вратот,

влакна во устата и вкус на крв

од касањето на распуканите усни.

Знаеме ли ние нешто за тоа гротло

кое како железен оков

гуши?

Koлку е тежок? Дали успева да го носи

забранувано тело, а од него да не се откине?

Би ја впивала во себе пијавицата на торнадото

која ги кине стеблата,

и ги корне од коренот,  

ја простира земјата од бусени по почвата,

како тегла со лешници

случајно во занес со рака превртена.  

Стакло пукнало, a плодовите се растркалале по дрвениот под

дури под окното на прозорецот.

Каде е сега тој прозорец на Гомора

низ кој со окото се враќаше?

Таму таа ги простре лешниците и бисерите,

или ја искина гривната,

обетките немарно ги спуштила под креветот,

случајно поминала преку фрлената бела кошула

по ритуалното принесување на жртвата од сопственото тело

на најмоќниот Бог.

Што знаел за нејзиниот пекол  

оној кој и наменил рај, а градот го запалил,  

од кој  сега во трчање како виновна ја изнесуваат

додека од себе ја тресе страста како неизбришани капки вода

Носејќи го своето последно зрно на солта под јазикот.

Што знаеме ние воопшто?

                                                              

Препев од српски на македонски јазик: Снежана Алексиќ Станојловиќ

BOŽJI GLAS-Filip Dimkoski

Listje z vetrom vznemirjeno – šelesti,

zvijajo se veje – prasketajo,

dež udarja po listju – kaplje se zlivajo,

črički se oglašajo – z melodijo nagajajo.

Vsak klas trave ve, kdaj naj trepeta,

ptica ve, kdaj naj zapoje, kdaj naj bo tiho,

in kdaj naj prisluhne drugi ptici.

Zvoki so se zlili

v olimpijski simfoniji,

vtis je vsemogočen

v kozmični harmoniji.

In vsi ti nešteti trepeti in zvoki,

in vsi tisti, ki zvok ustvarjajo,

vedo, v katerem trenutku vdihniti,

popolnoma utihniti, se umiriti,

da puste nemost divjini,

da prisluhnem najmočnejši – tišini.

Jasno je,

kdaj tišina in zvok,

globok, oster, zavezniški,

v prepletu

ustvarjata glasbo.

Učim se:

Kako dolgo moram molčati

preden odprem usta,

kako je treba prisluhniti

preden zapojem in spregovorim.

Naučil se bom:

ujeti ritem z naravo

v sozvočju z akordi slave

vedeti, kdaj naj bom glasnejši,

kdaj – glas, kdaj – govorica,

v praizvirni polifoniji,

da dopolnim

božansko melodijo.

                                                                                                        Poslovenil: Zdravko Kokanović Koki

Regalo per il dono-Filip Dimkoski

Desideri cambiare il mondo

cominci da una parte, di un pezzetto terreno

sputando nei palmi, lavora il campo non arato.

con il corpo sudato e le mani ruvide

del maggese fai un pezzo tutto tuo,

che ami e ti ama

Ogni giorno ti inchini alla sua esistenza,

ammicchi al sole, accorri per vedere se,

se le albicocche hanno germogliato, se l’uva ha partorito,

se il puledro ha comminciato a camminare, se le zucche hanno fruito,

se le gallinelle hanno preso il volo, se la mandorla profuma,

se l’innesto ha dato le radici, se l’asino si è rifugiato dalla piogga,

se la mammella della capra si è riempita.

Scavi e ari, semini, innaffi e mieti,

riempi il barile col vino

il fienile – con la paglia, I granai con il grano,

tutto in ordine, tutto riempito.

Solamente in un frutto ciliego, potrai trovare la luce e la benedizione,

solamente con un sorso d’acqua, latte e vino,

potrai sterminare il veleno.

Nella tua casa, non ci sono gli orologi,

tu misuri la lunghezza dei sorrisi,

sai quando sotto la neve l’erba s’innalza

quando al figlio gli è spuntato il primo dentino

alla figlia – quando I capelli le sono cresciuti,

quando tua moglie ha pianto di gioia,

quando la gatta ha partorito I gattini,

quando la chioccia ha covato.

Sei ricco perché nella tavola rotonda puoi,

l’acqua, il cibo e l’amore mettere

e neanche un ben pensante,

affamato non rimettere.

Il tuo pezzo di terra e la tua casa – rifugio,

il punto dal quale, ovunque tu finisca,

potrai sempre ritornare.

Nella pienezza, calmezza e la bellezza, nell’ampiezza dell’amore

tu vivi nell’armonia,

e non ti viene in mente di cambiare sto mondo,

perché hai costruito un mondo nuovo.

Traduzione di Matteo Shrempf

ПРИЗНАНИЕ ОД ИНДИЈА ЗА ФИЛИП ДИМКОСКИ

 Повторно убави вести. Чест ми е што ми стигнува вакво признание од Индија! :D

As the sun rises and sets, so goes the life time of a writer. Like fragments of food on the table, so is what he left behind, his footprints in the contemporary society.
Michael Madhusudan Dutta made his mark and today Literally Honours will be given in his name. Famous for his contribution to both English and Bengal literature. His sonnet in Bengali speaks volume. His epics are masterpieces, regaled with beautiful words that could madden the reader and grip her with iron fist.
Indo universe voice of poetry as a global body laden with social cultural unity of the world through literature takes the lead to encourage writers to live what they write as they have great influence in the society unto generation unborn. History will either lift you or cast you away as a writer.
To gain a recognition in Indo universe voice of poetry is the same as picking up a pebble from the belly of the sea as it has to be approved by Every Child lifeline foundation, an NGO in partnership with 'UNICEF' and with registertion number CAC/IT/127054.
Congratulations for having satisfied our due process as a writer and a humanitarian. You are here by Honoured with our prestigious Michael Maddhusudan Dutta's literally prize. Welcome to Indo universe voice of poetry /Every child's Hall of fame.
Your award will be published in the next issue of our magazine 'Voice of the orphanage' and will also be published in our official sites with no hesitation.

ПОЕЗИЈА ОД ДИМКОСКИ ОБЈАВЕНА ВО РОМАНИЈА

Овојпат на моја радост и задоволство, две мои песни, биографија и видување за мојата поезија се објавени на романски јазик во списанието Valahia во Ѓурѓево, Романија.
Благодарност до уредничкиот одбор и до изборот на поетесата Дуња Паланџану, како и до преведувачите Наде Радева, Палмира Никленова и Адриан Василев.

„Креираме и рецитираме“ во с. Мало Коњари

На 2.3.2020 во ОУ „Страшо Пинџур“ по повод патрониот празник на училиштето, поетот Филип Димкоски ја одржа работилницата „Креираме и рецитираме“. Со учениците-домаќини како и со гостите од училиштатата од Обршани, Кривогаштани и од Прилеп, го открриваа светот на пишувањето, творењето и рецитирањето.